Tik, tak, tik, tak, wskazówki zegara przesuwają się powolutku, sekunda po sekundzie, czas upływa w tym samym tempie, a mnie zdaje się, że minęły lata, a nie miesiące. W tej chwili potrafię jedynie kopiować samą siebie z marnym skutkiem. Udaję, że wiem więcej, że jestem mądrzejsza, dojrzalsza. Wmawiam sobie kłamstwa, z kłamstw się składam, kłamstwami się karmię. Wypowiadam je po sto razy w nadzieji, że staną się prawdziwe. Nic już nie zostało z tego, co było kiedyś, zmieniło się powietrze, intensywność doznań, postrzeganie sytuacji. Nauczyłam się uśmiechać, chociaż te uśmiechy również są nieprawdziwe. Tyle jest słów, a palce same nie wiedzą, co mają napisać. Wszystko zdaje się być nierealne.

Przepraszam siebie i Ciebie za to, że uśmiecham się przez łzy, że serce wcale nie bije szybciej, a mimo wszystko jest wyczuwalne zbyt silnie. Przepraszam, że wmówiłam sobie te wszystkie możliwości. Przepraszam, że jeszcze nie przyszedł czas na to, aby wszystko było takie, jakie być powinno. Przepraszam, że jestem skrajna. Przepraszam siebie i Ciebie za to, że to nie ja jestem teraz tam, gdzie chciałabym być. Nie wiem, co więcej mogę napisać. Wybaczyłam Ci dawno temu, wybaczyłam, chociaż od początku wiedziałam, że gniew, nienawiść i zarzuty były wymyślone. Nie ma już miejsca na możliwości, może nigdy nie było, pozostają jedynie przypuszczenia. Lubię jak boli, bo wtedy wiem, że żyję i że mimo wszystko jestem dobrą osobą. Życzę Ci szczęścia. Sobie też tego życzę. Wiem, że przyjdzie, może już przyszło, czas pokaże. Już jest lepiej. Czasami cieszę się, że nauczyłam się czuć jedynie pustkę. Dziękuję, dobranoc.

I love you too much to walk away.