Zycie

Każdy gówniarz chce być dorosły,

żyć w dorosłym świecie, mieć dowód osobisty, prawo jazdy, 

móc chodzić na imprezy, bez problemów kupowac wyroby tytoniowe, alkoholowe. 

Tylko czy warto? Wydawałoby się, że jest to coś fajnego. Przeciez dorosłość jest "cool".

Problemy, życie od 1 do 1, praca, dom, praca, dom.

Samotność, tłumienie problemów w sobie. 

Brak chęci, brak czasu, brak siły, brak motywacji, (...)

pogoń za lepszym jutrem, poświecanie całej energii dla lepszego bytu, zapewnienia przyszłości.

Z dzieciecych wyobrażeń, planów, pozostają tylko marzenia, które cieżko zrealizować.

Podobno marzenia się spełniają? Jakoś kurwa moje marzenia, jak były, tak są.

Podobno nadzieja umiera ostatnia? Ale jak to mówia, nadzieja matką głupich. Komu wierzyć?

Od małego rodzice uczą szacunku do innych, pomagania, dobroci i zaufania do drugiej osoby.

Dorastasz, szanujesz innych, pomagasz jak tylko możesz, przedkładasz swoje problemy, żeby pomóc innym. I czego się nauczyłeś w dorosłym świecie? Że ludzie to hieny, dostaną pomocną dłon, a ujebią Ci cała ręke. Póki jest się im potrzebnym to jest fajnie, a jak już wyssają to co im było potrzebne to odsyłaja na bok.

Raz, drugi, trzeci, dziesiąty dostajesz kopa w tyłek od życia, od ludzi, a i tak żyjesz nadzieją, że ta następna osoba będzie inna. 

I na chuj komuś taka dorosłość? 

Starzejesz się, łapiesz jakieś choróbsko i umierasz w pustym pokoju w samotności.

Idę spać, chcę znowu obudzić się 10latkiem.

Bartłomiej

erajwis

Lublin