Zwariowane melodie

Przed deszczem nie uciekam 
Jak Pędziwiatr przed Kojotem
wycieraczkom aut odmacham
Gwarantując im że zmoknę

Parasolki na rynku wieczorną sobotą
Złożone, otwarte - zadziwiają prostotą
Prostota ich użycia tak powszechnie znana
Po chwili na deszczu przeze mnie przewidziana.

Lecę autobusem siedząc w pierwszym rzędzie
Oglądam puls skrzyżowań, z komórką gawędzę
Mówię że ja kocham i nie mogę bez niej żyć
Później ją wyłączam, nie tęskniąc nic, a nic.

Miejskiego szumu zwariowana melodia
Po twym wyjściu odbija się w szybie MPK 
mój autobus jak kojot za strusiem wciąż gna.

Jestem w dwóch miejscach jednocześnie.

Świat realny, swoim poważnym urzędowym tonem, mówi mi "Panie Tomaszu jedzie Pan autobusem 129, przez most Milenijny z prędkością 45 km/h. Za 12 minut i 53 sekundy przejdziesz próg swojego dziesiątego LO, po czym spędzi w niej 315 minut w siedmiolekcyjnym planie."

Mój własny świat na to "Ej ziomek, zwróć uwagę jak bardzo niezauważalne przez ludzi w tym autobusie, są wszechobecne słupy wysokiego napięcia."

Nagle rozdziawiam usta jak siedmiolatek i fascynuję się tym. Czy to uciekający przed deszczem przechodnie, czy to wspólne i jednolite kołysanie się pasażerów MPK na wybojach, czy wreszcie elektryczne buczenie transformatora i mały palec pianistki. Mota i smyra mnie to dosyć przyjemnie stymuluje.

Let it be...