Żegnaj na zawsze. Jestem wolna!

A teraz moi drodzy czytelnicy tego fotobloga, nadszedł czas pozegnania się z Wami. Nieoczekiwany, niespodziewany. W życiu nie można się przywiązywać do rzeczy. Muszę się tego nauczyć. Nałóg, w którym powoli się zatracasz. Dzielisz z komputerem swoje, smutki i radości, wraz z tymi tysiącami innych ludzi, którzy to właśnie czytają. Słowo prywatność niestety nie istniało już w moim słowniku. Wszystko chciałąm opisać tu. Czy to coś złego? Nie, oczywiście, że nie. Mam pamiątkę na całe życie! A propo... Jak ono się zmieniło w ciągu tego roku. Jeżeli przeglądałeś to gówno w miarę systematycznie, pewnie zauważyłeś różnicę, kiedyś, a dziś. Za dwa lata otworzę tę stronę i zacznę się śmiać, płakać, wspominać. To tylko rok! A w przeciągu niego zmieniło się tak wiele. Ale ja jestem szczęśliwa. Ha! Nie wiem jak to określić. Przecież wszystko nie idzie zgodnie z moim planem, hej! przecież nie takie były moje zamysły. Chciałam znaleźć się w innym miejscu niż jestem teraz. Ale.. Chwila, przecież zdobyłam wiele. Przyjaźnie, miłość. Jestem bogatsza o wiele kłótni, setki uśmiechów, płacz, żal, głupawki, zwykłe doświadczenia życiowe. Nie obchodzi mnie czy jest to napisane poprawnie stylistycznie, czy są błędy fleksyjne! To po prostu moje życie, rozumiesz? Do mnie to dotarło. Właśnie teraz. Nie znaczy, że nie lubiłam tutaj pisać. Często nachodziła mnie wena. Mogłam wszystko. Byłam kim tylko chciałam, mogłam manipulować, uśmiechać się, płakać pisząc to, ale zawsze byłam sobą. Mogę śmiało powiedzieć, zmieniłam się. W kogo? Jak? Na dobre, na złe? Raczej nie. Po prostu dorosłam, aby w końcu to do mnie doszło. Judyta! Weź się za swoje życie, chcesz, aby inni czytali Twoje zapiski? Napisz książkę! Swoją drogą kiedyś chciałam być pisarką, napisać swoją książkę. Wiedziałeś o tym? Nie. Tak też myślałam. Mało kto mnie zna. Wiesz kim jestem? To ja Judyta, nie Dżud, Judyta Janiak, która pozostaje ciągle tą samą osobą, ale chce żyć sama, już jej nie potrzebni wierni Czytacze! Pozdrawiam wszystkich, którzy kiedykolwiek tu zajrzeli, miło, że wykazaliście trochę zainteresowania moim życiem, ale ja już podziękuję, ja wysiadam, możesz zostać jeśli chcesz, pomachaj mi, patrz jak się oddalam uśmiechając sama do siebie i mówiąc: wreszcie, jestem wolna. Dziękuję Marcysi, Miluś, Kari, Justi, Dominisiowi, Wiesi, Ewelinie, Nikoli, Oli, Domi to z Wami przeżyłam ten rok. Wzlatając i upadając. Płacząc i śmiejąc się. A teraz mój drogi Czytelniku, w moim życiu zachodzą nieoczekiwane zmiany. Czemu? Bo tak mi się podoba. Jestem wolna, wiem to! Nikt mnie nie trzyma. Mogę robić co chcę! Nie dowiesz się nic, jeżeli tego nie zachcę! Mogę biec, a Ty nie staniesz mi na drodze, jestem wolna! Kiedyś musiało się to stać. Nie myślałam o tym w ten sposób, wszystko kiedyś się kończy. Ja to zrozumiałam.

A teraz moi drodzy,
ciał, kocham, żegnaj na zawsze, Czytelniku, którego nie znam, z którym dzieliłam moje życie, jestem szczęśliwa, a Ty?!

dzud

Kalisz