Kliknij dwa razy w pole notki, aby edytować By zamknąć oczy potrzeba chwili bólu. Znajdziesz ciepło, gdy otworzysz płuca, a łzami zmierzch się rysuje. Znikniesz we wrzecionie szmerów bezgłośnego snu, znajdując w sobie śniadość zapomnienia. Usłyszysz głuchy dźwięk niemowy. Morzem samotności nazwana zostanie panorama oszronionego lśnienia. Dreszczem tysięcy stóp się rozpłynie! Obiecuję to jedno... Wysokie F. Szeptasz w skarbie zieleni... A Twoje litery lawiną spłoną błagając... o Świetle. I wniesie Cię w niebo latając cwał wszechstronny. Cieniem spływając chłostanie fanatyka. Źdźbło rozwiąze odbiciem miękkim, kaskada wydanej pamięci. Zagrabiona dusza małej panienki. First time outside.