Ten ostatni rok był dla mnie czasem sprawdzającym moje możliwości, cierpliwość, wytrwałość i przede wszystkim wiarę. Już nie pamiętam co tak naprawdę napędzało mnie do działania, czy chęć udowodnienia sobie czy innym. Z biegiem czasu, w połowie drogi już zapominałam o najważniejszej rzeczy. Nigdy nie zastanawiałam się skąd tak naprawdę bierze się w człowieku wiara we własne możliwości. Czy są to osiągnięcia, porażki, a może trochę szczęścia. Szczerze powiedziawszy nigdy w pełni nie wierzyłam w to co planowałam. Uważałam, że ta wysoka poprzeczka to marzenie, którego nie spełnię, nie zrealizuje go tu i teraz. Zatarła się granica pomiędzy wiarą, a złudną nadzieją. Wiarą w pokonywaniu naprawdę trudnej wówczas drogi, a nadzieją, "I tak mi się nie uda, ale może jednak...". I gdy te dwa pojęcia już towarzyszyły mi codziennie, ja zapomniałam o ich znaczeniu. Pokonując kolejne egzaminy w głowie miałam myśli, które zamiast dodawać mi otuchy, zawsze zaczynały się od "i tak się nie uda". Kiedy jeden wynik egzaminu był pozytywnie zaskakujący, kolejny rozczarował mnie. I tak w kółko. Zastanawiające jest to, że bardziej skupiałam się na swojej porażce, uważając, że nie osiągnęłam nic. Przecież nie powinno mnie to dziwić, z góry tak zakładałam.

I kiedy naprawdę na wyciągniecię ręki miałam to, czego tak bardzo pragnęłam, zadałam sobie pytanie czy na pewno? Czy wierzyłam w to, czy poddałam się codziennemu mechanizmowi.

Teraz zdalam sobie sprawę w pełni, że dzięki temu, że nie zrealizowałam się od razu, że zabrakło tak niewiele,  musiałam poszukać głębiej, musiałam zrozumieć, że mi zależy.

Świadoma już trochę tego co się stało, wiem, że nie odniosłam porażki, a odzyskałam coś znacznie cenniejszego, wiarę i siłę w realizację marzenia. Nieważne skąd ta motywacja jest, ważne by się nie zgubić.

Teraz wiem gdzie jestem i co jest na początku mojej drogi.