Zakamarki pamięci...

Gdy zamykam oczy czuję promienie słońca ogrzewające mi twarz, łyk chłodnej wody z górskiego źródła i rozkoszny ból mięśni po rowerowej wspinaczce na sam szczyt winnicy, po to tylko, by skosztować kieliszka wina, którego nie ma wsklepie i wyruszyć w drogę powrotną, gdyż zaczynało już zmierzchać.

Pamiętam festival jazz'owy w Montreux i tysiące ludzi bawiących się na ulicy, zjednoczonych w różnicy kultur.

Poranny kieliszek białego wina i aromatyczne espresso z widokiem na Alpy, zza ekranu komputera.

Prostokątne oprawki okularów na twarzy niewysokich brutnetek o przepięknych oczach,

i smak czekolady, która rozpływała się dopiero w ustach a nie na dłoni, mimo 30 stopniowego upału.

Pamiętam jeszcze wiele rzeczy, wiele wspomnień, wiele osób, miejsc, zdarzeń. Biorę łyk wina i... zamykam oczy. Odchodzę w krainę wspomnień, tęsknoty za tym, co minęło i już nigdy nie wróci, z tej tylko prostej przyczyny, że ponowny raz już nie będzie tym samym.

Znikam, wrócę za kilka dni...

domingochavez

Toruń