Das Schöne.

Zaczął się kolejny tydzień. Pan A dowiedział się od swojego współlokatora, który dowiedział się od swojego znajomego, że kto chujowo wygląda w poniedziałek, ten miał zajebisty weekend. I tak naprawdę wygląda.

Pogoda zmienna. Raz pada śnieg, raz śnieg z deszczem, raz deszcz ze śniegiem. Czasem świeci słońce...

Ale Pan A nie poddaje się. Oddycha wrocławskim powietrzem i ma nadzieję, że kiedyś przyjdzie wiosna.

Dziś po naprawdę przecudownym spektaklu naprawdę przekonał się, że...

To co piękne jest zbyt słabe, żeby trwać. Lecz kiedy jest prawdziwe, to warto.

Tak, dotarło do niego w końcu.

Oby wiosna przyniosła nowe szczęście i pozwoliła zapomnieć o tamtej pomyłce, która pomyłką się nawet nie wydawała. Lecz gdyby wcześniej o tym wiedział, to wyszedłby z tego wcześniej. Zanim... Zanim naprawdę poczuł się przywiązany. Zanim poznał i stwierdził, że nikt inny być nie powinien. Nikt inny być nie może.

Spaceruje ulicami, gdzie może ją spotkać. To beznadziejne, ale czasem tak ma. Dziwne, bo... To bez sensu. Po prostu.

Drzewko szczęścia jeszcze nie zgasło, a tam przecież ona powiedziała mu, że będzie jego panią... Do dziś brzmi to w jego głowie jak obietnica. Lecz została zerwana. Okrutnie i bezlitośnie, ale szczerze. Ona nawet nie chce go widzieć. Czy naprawdę nic nie czuła? Nic nie czuje? Te wątpliwości sprawiają, że gdzieś tam pali się jeszcze ostatni płomyk, który musi zgasnąć.

Prawda, że nie warto. Nie teraz. Nigdy. On przecież nie wie sam.

Najgorsze, że w każdej damskiej twarzy widzi ją. W każdym uśmiechu i w każdym grymasie.

On mówi, że nie chce jej już szukać, lecz szuka jej i tak. Dlaczego? Po co?

Dlatego, że... Nikt tak pięknie nie mówił, że się boi miłości