569

^{Can you feel I'm not like you anymore}

Mając czternaście lat napisałam bajkę. Bajka stała się rzeczywistością. O czym była? O mnie samej.

Pewnej siebie, szczupłej [prawie się udało], ładnej dziewczynie, za którą faceci oglądają się na ulicy.

Miałam dwadzieścia lat. Świat należał do mnie.

Lubię siebie...

W bajce nie wzięłam pod uwagę jednego. Nie napisałam jednego. Wspomnieć o szczęściu zapomniałam.

Myślałam, że wystarczy być ładną buzią. Nie wystarczy. To niczego nie gwarantuje.

W pewnym momencie ktoś kopnie cię w tyłek. Facet, za którego byś życie oddała znajdzie sobie dziewczynę.

Nieważne, że w kółko powtarzał o tym, jaki to jest nie gotowy na stały związek.

Nieważne, że powiedział dwa słowa, które nigdy nie powinny paść z jego ust.

Nic nie jest ważne i ty też jesteś mało ważna.

Bajki są takie zabawne. W pewnym sensie. Szczęśliwe zakończenia. Zawsze wygrywa dobro.

Nijak się nie mają do prawdziwego życia.

Pomarzyć nam można. Nikt nie broni. Stać się jednak powinno jedną nogą na ziemi.

Punkt zaczepienia posiadać. Nie bawić się w cholerny balonik w kształcie serca.

Lubię dostrzegać zmiany zachodzące w mnie samej. Dlatego piszę pamiętnik. Tylko dlatego.
Wspomnienia są dla mnie mało istotne. Ważny jest mój sposób patrzenia na świat.

Czytając tę bajkę miałam wrażenie, że pisała to inna osoba.

Jak można się zmienić na przestrzeni czterech lat.

Zadziwiające.

* * *

Po raz kolejny biorąc kąpiel jakiś pająk - erotoman postanowił wykąpać się ze mną.

Te stwory podświadomie czują mój strach przed nimi.

Wiem, że to chore bać się jakiegoś insekta ale nic już na to nie poradzę. Może i nie chcę.

Człowiek musi się czegoś bać.

Lepszy pająk niż śmierć.