Dzielni turistas turlają sie w stronę Expo !

Zyjesz sobie z kimś nasty (albo dziesty rok), bo nie masz wyjścia.

Przejscia z nim/nią masz jakie masz i każdy normalny czlowiek powiedziałby 'spieprzaj stamtąd'.

A Ty siedzisz.

Nie bo nie chcesz, bo Ci tak wygodnie.

Wiesz i zdajesz sobie sprawę z realiów- jak to wyglada naprawdę i dlaczego tak postępujesz.

I nagle przychodzi ten moment, że nie wiesz dlaczego, ale czujesz, że własciwie to jesteś wdzięczny.

Byly łzy i to mnostwo. Nerwów też. Chwilowych zalamań, nienawiśc i tego wrażenia, że im dłużej to bedzie trwać tym bardziej sie bedziesz staczać.

Ale to wlasnie wytworzylo w Tobie tak silną potrzebę kochania, że potrafisz usunąć na bok całą obojętność do niego/niej i powiedzieć, ze jest najlepszy na świecie i że go/ją kochasz i że dziekujesz za to wszystko.

Co prawda nie wiesz co to znaczy kochać, ale przynajmniej próbujesz sam się nauczyć.

I takie paradoksy są wlaśnie zajebiste w życiu, bo człowiek moze iść ze spokojną bania spać.

I tak matka wie, że ćpie.

Magda

czestter, 22 lata

Wrocław