oto moje miasto

Wariuję. Wariuję niesamowicie.

Wariuję, gdy stawiam krok zaraz po przebudzeniu.

Wariuję kiedy jem śniadanie.

Wariuję jak widzę turystów.

Tęsknię za dźwiękiem syreny nadjeżdząjącej karetki, albo za odgłosem przejeżdżającego z samego rana tramwaju. W tej zabetonowanej puszczy czułem się swobodnie. Byłem granicą dla własnej wyobraźni. Nic i nikt nie mógł mnie ograniczyć. Sam na sam z życiem w mieście. Nie krępowały mnie spojrzenia obcych ludzi, nie przechodziły mnie ciarki, kiedy nieostrożnie prawie wpadałem pod samochód, średnio trzy razy dzienie. Czułem się dumnie, kiedy mogłem kogoś obcego zaprowadzić na wały, a wieczorem ne deptak.

Brakuje mi w samym sobie odrobiny odwagi. Cząstki natchnionej magiczną dłonią Zeusa, która bez pardonu wpierdala się w mój zdezorientowany łeb. Jestem w takim stanie ciągłego egzystowania ze świadomością, że to jeszcze tylko chwilkę i wracam. A po powrocie będzie normalnie. Lub chociaż normalniej. Paraliż.

Na na na na nana na nan ana na na na nana na na nnanananana nana na nannana

My chemical romance

Wypierdalaj cipo z mojej głowy.