jedno wielkie gówno.

ja pierdolę ;/

nie wiem, od czego zacząć.

może od tego, że mam totalnie przejebane ;/

bo cały czas słyszę od ojca, jaką jestem egoistką, że nic nie robię, nie mam przyszłości, jestem beznadziejna

i różne jeszcze mniej przyjemne epitety.

no tak, bo jawnym lenistwem jest to, że od dziewiątej rano pracuję w temperaturze minimum 35 w cieniu, dźwigam skrzynki i robię inne rzeczy i nie dostaję za to na własny użytek nic.

nie dostałam się na pierwszą rekrutację (nie spodziewałam się aż takiego naboru na peda)

zalogowałam się na drugą i miałam wpłacać na konto opłatę rekrutacyjną, ale właśnie miałam znowu opieprz w stylu "co ja sobie niby wyobrażam, że skąd się biorą pieniądze, jaka to ja nie jestem"

a wieczorem znowu mi się oberwie, za to, że nic nie zrobiłam w kierunku studiów.

patrzą się na mnie krzywo i narzekają, jak chcę raz w tygodniu pojechać do tarnowa, by się zobaczyć z Davidem. W efekcie on przyjeżdża na weekend i... pomaga moim rodzicom. Przy okazji może usłyszeć, jaka to ja jestem ;/ i przy nim ojciec chwali go za to, że taki chętny do pomocy, a za jego plecami narzeka, co za faceta sobie znalazłam (tylko dlatego, że nie skończył szkoły średniej. no tak- bo to po papierku się poznaje ludzi ;/)

kurwa, ja tu nie wytrzymam!

i to jest dom!

i to są wakacje!

a wy sobie możecie narzekać, że nie poszliście na koncert/ na wino z kumplami/ nie pojechaliście gdzieś się rekreować, bo wamm coś wypadło.  ja nigdzie nie byłam przez całe wakacje, żeby odpocząć i już raczej nie będę, jeśli taak daalej pójdzie.

możecie się ze mnie śmiać, ale jestem na skraju wytrzymałości. głównie psychicznej.

bo jedyną normalną osobą, z którą tu mogę na żywo porozmawiać jest Sol, ale ona też ma swoje zajęcia...

nawet przestałam zwracać uwagę na to, co i jak piszę -__-

z dnia na dzień wszystko jest coraz gorsze.

i jak tu być optymistką?

chcę studia. chcę być jak najdalej stąd.

chcę znowu czuć, że może jednak jestem coś warta.

chcę przestać płakać w ciemności.

niedługo chyba będę krzyczeć przez sen, jak Ty.

wybacz mi wszystkie moje zachwiania nastrojów w ostatnim czasie, Kochanie.

wybacz, że znowu płakałam Ci do słuchawki.

jestem na skraju i wszystko wyprowadza mnie z równowagi.

tylko przy Tobie jest w miarę normalnie.

jakoś nie mogę znaleźć dawnej siebie.

z jakiegoś powodu tylko w ten sposób mogę to z siebie wyrzucić.

mam doła jak jasna cholera.

tak jest codziennie- oprócz krótkiego czasu spędzonego z Davidem.

właśnie skończyła mi się przerwa. idę do pracy, za którą nagrodą i tak będzie tylko krzyk i niezadowolenie.

adieu.

jeszcze tak na marginesie (David, wiem, że czytasz ;p):

<3 *Puszek, Okruszek, Kłębuszek, Pępuszek i Ukwiał* <3

                                           (tylko dla wtajemniczonych ;p)