{ . }

podczas, gdy cała klasa siedzi przy sałatce owocowej na matematyce, ewa się pilnie uczy /nie żeby pochłonęło ją odpisywanie zadania na ang/. chwilę później zadzwonił dzwonek, a wtedy ewa spostrzegła resztki sałatki, więc się rzuciła na nią z pretensjami, ze nikt jej nie poinformował o jej istanieniu /nie żeby wszyscy krzyczeli przez ostatnie 15 minut o sałatkaa! daj mi!/. wyżarła resztki i megadobry soczek spod owocków.

nie ogarniam. staram się, naprawdę się staram. cieszę się, bo już widzę jakieśtam niewielkie efekty. jak nikt cię nie doceni to samemu musisz. staram się zagłuszyć w sobie to wszystko, co we mnie siedzi i nie daje mi spokoju. kładąc się spać, czuję cię obok, jednak chwilę później, zasypiając już mam łezkę smutku w oczach, tą która mówi jak bardzo siebie oszukuję. że ciebie tam nie ma i nigdy już nie będzie, że leżę tu tylko ja i moi pluszowi przyjaciele, że ty już zasypiając nie masz mojego obrazu przed oczami, że to nie ty podrywasz się z łóżka na każdy sygnał telefonu, a później z rozczarowaniem kładziesz się z powrotem wiedząc już, że to znów przypomnienie o wielkim rachunku od sieci. i całych sił ci tego zazdroszczę.

twoja obojętność, wyczucie, brutalność w delikatności.

cyjankowa, 71 lat

Kraków