{ . }

scena uno: krystian i ewa rozmawiaja jak zwykle na dojrzałe i poważne tematy.

scena dos: krystian i ewa przestraszyli sie fotografa cudnej ewy cz.

scena tres: pan m. uczący fizyki groźnie zmierzył wzrokiem krystiana i ewę, do głowy przychodziły mu rózne interpretacje ich uciekczki przed aparatem, był dość zmieszany, bo nie wiedział jak zareagować.

scena ostatnia: krystian i ewa uciekająz zasięgu wzroku pana m.

mówili, że nie dam rady, wierzyłam w to całe życie, ale by zrozumieć jak jest naprawdę znów musiało dojść do krytycznej sytuacji i strumienia gorzkich łez, rozczarowania z obu stron. mimo wszystko sądze, że było warto tyle poświęcić do takich rezultatów i mobilizacji, miejmy tylko nadzieję, że nie jest to chwilowe.

wciąż zadaję sobie te pytania - czy czujesz jak się trzęsę gdy jesteś w pobliżu.? jak kolana sie pode mną uginają gdy przypadkiem trącisz moją nogę swoją.? czy dostrzegłes kiedykolwiek ten blask w moim oku gdy czuję cię obok.? a może zauważyłeś jak bardzo rozszerzają mi się źrenice gdy przypadkiem nasze spojrzenia się spotkają.? i mam nadzieję, że nigdy nie dowiesz się jak ardzo się denerwuje przed naszym spotkaniem, jak bardzo spięta jestem w jego trakcie oraz jak długo rozmyslam później nad każdym wypowiedzianym do ciebie słowem. przyjaźń nie powina przegrywać z namiętnością.

cyjankowa, 71 lat

Kraków