Już jako kilku letnia dziewczynka, odwiedzałam stadninę mojego wuja. Odwiedzając stajnię mogłam poznawać te cudowne zwierzęta. Gdy troszkę podrosłam, mniej interesowałam się końmi. W 2006 roku poznałam pewną dziewczynę, obecnie moją najlepszą przyjaciółkę - Zuzię. Zuza kochała konie od dziecka. Pewnego słonecznego dnia wybrałam się z nią na jazdę do stajni.
Razem z Nią coraz częściej odwiedzałyśmy to miejsce. Zauroczyła mnie pewna klacz - Cincia. Zaczęłam częściej na niej jeździć. Nie miałam wielkiego doświadczenia, więc tylko pomagałam w stajni. Po jakimś czasie Cincia stała się moim ulubionym koniem za stadniny. Chodziłam z nią na spacerki, lonżowałam, jeździłyśmy razem. To na niej miałam pierwszą samodzielną jazdę, pierwszy galop, teren. Traktowałam Ją jak swojego Konia. Moim marzeniem było mieć ją na własność. Cincia była jednym z najbardziej potrzebnych i pracowitych koni ze stajni. I tak mijały dni, miesiące... W ubiegłym roku zaciekawiły mnie metody naturalne. Postanowiłam, że zacznę się bawić z Cincią. Jeszcze niedawno nie wyobrażałam sobie, że kiedykolwiek wsiądę na nią na halterze. A jednak.
Nadszedł niepokojący czas. Cincia była na sprzedaż. Nie wiedziałam co robić. Mogłabym Ją kupić ale nie mam gdzie jej trzymać, nie. Rozmawiałam z rodzicami. Wiedzieli, ze ten koń to całe moje życie. Nie wiedzieliśmy co robić. Straciłabym Ją.....
Pewnego dnia marca przyjechałam z moim tatą do stajni. Tata miał rozmawiać z wujem i podjąć ostateczną decyzję. I udało się!
Obecnie mam swoją przydomową stajnię, w której zamieszkała Cincia i klacz mojej siostry Klaudii - Fotuna.
Niedawno spodobał mi się nowy styl jazdy - western, więc przerzuciłam się na west z klasyki.
Byłam gotowa zaakceptować fakt,
że nie będzie miała ochoty nic mi zaoferować,
a wówczas zaoferowała mi wszystko co potrafiła...
