Lekka jak motyl, pląsa w zieleni
Lecz zimne oczy, zwierciadło duszy
Sama jest cieniem wśród innych cieni
Serca z kamienia nic nie poruszy
Dusza motyla gna ją przez życie
Zaraz odleci i próżne żale
Nie warto nawet się o to kłócić
Wciąż gnana wiatrem poleci dalej
Nawet nie wołaj, i tak nie wróci...
