***

Wstaję. Dzi­siaj wyjątko­wo późno. Po­goda za ok­nem ideal­nie do­paso­wana do mo­jego nas­tro­ju: le­je deszcz, tłukąc w me ok­no. Nie chce mi się na­wet iść do kuchni, aby zro­bić so­bie kawę. Pod ko­pułą, wewnątrz czaszki obi­ja mi się on. Zresztą ciągle tam sie­dzi. Mam już dość tęskno­ty, prze­siąkającej każde ub­ra­nie, obec­nej w każdym miej­scu, przy­legającej do mnie pod­czas wy­kony­wania każdej czyn­ności. Kiedy tęskno­ta za­mienia się w zwykłe cze­kanie? A cze­kanie w nor­malne życie z udziałem nadziei? A kiedy to nor­malne na pozór życie za­mienia się po pros­tu w trwa­nie... w by­cie... w we­getację od kub­ka ka­wy do ka­wy...?
Cze­kam na to, bo wszys­tko jest lep­sze od tej tęskno­ty, którą śmier­dzą wszys­tkie mo­je rzeczy. Do­syć mam je­go oczu, wpat­rzo­nych we mnie w każdej mi­janej twarzy na chod­ni­ku. Na­wet tej skry­tej pod pa­raso­lem... Mam do­syć cze­kania na dźwięk te­lefo­nu, który kom­plet­nie przes­tał być mi pot­rzeb­ny. Wiem, że już nig­dy nie zadzwo­ni, nie chce żeby do mnie zadzwo­nił, a jed­nak cze­kam w no­cy wga­piając się w su­fit i nasłuchuję... Nie mogę spać. Ni­by leżę w łóżku, ale mój mózg ciągle jest w sta­nie go­towości. Nie mogę spać, bo bo­li mnie ser­ce. Bólem praw­dzi­wym, na­macal­nym, straszącym... Nie wiem, na której stro­nie mam się położyć, żeby za­pom­nieć, że bo­li. I kiedy fak­tycznie przes­ta­je czuć co­kol­wiek fi­zyczne­go, wkra­da się on. Z nim... o nim... w nim... na nim... przy nim... bez niego.
I zno­wu bo­li. Ty­le, że tym ra­zem nie po­moze zmiana bo­ku, czy położenie się na brzuchu. W każdej po­zyc­ji bo­li tak sa­mo. Niez­nośnie, przy­pomi­nająco, bez­nadziej­nie, męcząco...
Wstaję. Dzi­siaj wyjątko­wo późno. Dzi­siej­sza noc wyjątko­wo bez niego pod po­wieka­mi...

Styśka

charyzmaautopsji

Olecko