piccadilly circus

Wróciłam z Londynu zauroczona tym miastem pełnym kolorowych ludzi spieszących gdzieś wśród tych charakterystycznych, romantycznych budynków, gdzie ulicami jeżdżą czerwone autobusy, a rośliny we wszechobecnych 'gardens' już teraz puszczają kwiaty. Zdecydowanie te kilka dni to za mało czasu, mam nadzieję wrócić tam kiedyś na o wiele, wiele dłużej żeby podniecać się akcentem, kupować na przecenach rzeczy za 5 funtów i rozmyślać sobie o wszyskim i niczym siedząc na ławce w jednym z parków, czy zielonych zaułków.
Co zmieniłabym w Londynie to na pewno pogodę, zdecydowanie (!) i te ich porąbane pieniądze w których miestrzostwem jest się połapać.


Wróciłam do Wrocławia i zastałam tu swojego ukochanego, dzień św. Walentego i nareszcie czas wolny od studiowania. Walentynki okazały się być jednym z ważniejszych dni w moim życiu. I wcale nie dlatego, że były to walenynki, a dlatego, że był to czas m.in. spędzony na rozmowie. Był to dzień, w którym okryłam, a może raczej, w którym uzmysłowiono mi, czym tak na prawdę jest miłość. I nagle zupełnie inaczej spojrzałam na milion różnych spraw: pięknych słów- cytatów, które zawsze były mi bliskie, historii (o miłości właśnie) i wiele innych. Było to jak zdjęcie klapek z oczu, albo odkrycie prawdy w czymś z czym miałam przecież do czynienia całe życie. To jak dowiedzieć się o kimś kogo znało się od zawsze, czegoś zaskakująco pozytywnego.
Prawdziwa miłość to kochanie bezwarunkowe. Kochanie całości. Miłość nie szuka ideału.
A taka miłość to ogromny dar.

I po raz kolejny z rzędu, znów jestem całkowicie przekonana, o kolosalnej różnicy między przeżywaniem czegoś, a posiadaniem jedynie wiedzy o tym, czym to wydaje się być.

Nathalie

brummbrumm, 21 lat

Wrocław