W żarówce latają ptaki i rośnie drzewo, w mojej głowie jest pusto i hula wiatr. Podobnie jest w sercu.
Jest to całkwicie niewytłumaczalne. Jak ostatnie kilka lat mojego stanu umysłu. Bycie sinusoidalnym wahadłem uczuć jest cholernie wyczerpjące. Najbardziej, gdy już masz coś czego szukałaś i niby masz to nadal, jednak odbiega gdzieś na dalekie skraje głowy, zmiecione daleko, nie tam, gdzie powinno.
Nigdy nie czułam takiej mocy życia jak tego roku w sierpniu. I nie wiem czy kiedykolwiek czułam taki żal za życiem, jaki odczuwam teraz. Moje życie zdaje wyssyać ze mnie życie...

Czy ja jeszcze coś czuje? Czy jestem tam? 

Nathalie

brummbrumm, 21 lat

Wrocław