Autoportret

"Samotność" Jan Twardowski

Nie proszę o tę samotność najprostszą
pierwszą z brzega
kiedy zostaję sam jeden jak palec
kiedy nie mam do kogo ust otworzyć
nawet strzyżyk cichnie choć mógłby mi ćwierkać
przynajmniej jak pół wróbla
kiedy żaden pociąg pośpieszny nie śpieszy się do mnie
zegar przystanął żeby przy mnie nie chodzić
od zachodu słońca cienie coraz dłuższe
nie proszę Cię o tę trudniejszą
kiedy przeciskam się przez tłum
i znowu jestem pojedynczy
pośród wszystkich najdalszych bliskich
proszę Ciebie o tę prawdziwą kiedy ty mówisz przeze mnie
a mnie nie ma

Lubić się okłamywać, że nie wychodzi się z kimś na kawę, bo ma się tysiąc innych spraw. Wybierać sen zamiast upokarzać się samotnym wieczorem w wypełnionym ludźmi klubem.

Samotność zaczyna się kiedy idziemy samotnie do kina a kończy się, gdy telefon zadzwoni?

Paraliżujące myśli, że jadąc tym autobusem możemy wypaść z wiaduktu, a tyle rzeczy nie-zrobionych, miejsc nie-zwiedzonych.

Odmawiam sobie życia, jakby trwał wieczny post.