Potrójna

     Wyruszyliśmy sobie niedawno w trójkę w góry. Po lewej kawałek Komody zwanej szafką, a po prawej Miśków. Szafka wyszła tu bardzo ładnie, ale jakby się kto czepiał, to jej ryj, już gdzieś tu był, to można obejrzeć w całości. Z resztą, jeszcze sobie powrzucam troche zdjęć z tego wypadu, to będzie wynagrodzone.

     Wypad całkiem udany, w przyszłym tygodniu wracamy na potrójną, tym razem nocowanie w chatce.

Góry to cudna sprawa. Takie lepsze miejsce. Najlepiej oddają to te słowa:

"Tam na dole zostało
Wszystko to co cię męczy
Patrząc z góry wokoło
Świat wydaje się lepszy"

Tam w górze człowiek ma dziwne wrażenie, czuje się jakąś dziwną siłę. Tak jakby coś było w tych górach, jakby od dawna kryło się tam coś, co jest uśpione, ale ciągle żywe. Taki gigant, który gdzieś tam przechadza się między tymi szczytami. Jednak, gdy się tak dłużej posiedzi i popatrzy przed siebie w dal, to człowiek zaczyna rozumieć, że w nim też jest coś co śpi. Czasami tak się zdarza, że coś w nas zasypia, odchodzi w zapomnienie, jednak nie umiera w zupełności. Gdy jest się tam u góry, to to coś też czuje te dziwną siłę dookoła nas i zaczyna się odzywać i przypominać o sobie. Dąży do niej, gdyż obie mają tę samą naturę. Czujemy wtedy pewien niepokój, bo nie potrafimy sobie przypomnieć co w nas próbuje się obudzić - zbyt długo spało. Z drugiej strony niepokój rodzi czasami również ciekawość, a ta gdy już zejdziemy z góry i to coś w nas znów zamilknie, nie daje nam spokoju. Mając świadomość, próbujemy to obudzić sami.

Siła do walki z samym sobą.

Czasem trzeba się zastanowić, kiedy walczyć z samym sobą, a kiedy o siebie.

Dziwnie się podziało. Kolejna karta wylosowana.

Następna we wtorek.

Chyba o tym kawałku wtedy myślałem:

http://www.youtube.com/watch?v=QPDJqQwZmJY ; )

bleedingsteel

Andrychów