zdjęć wondółu c.d.

Co miesiąc w moim domu powtarza się następujący rytułał: tata, po otrzymaniu od listonosza emerytury zabiera mamę i stos toreb i wybiera się na OPH (Objazd Po Hipermarketach). Po każdym takim wyjeździe moja lodówka zapełnia się do granic możliwości, ja jestem przeszczęśliwa, bo uzupełniają się zapasy jogurtów, płatków i wody mineralnej, na których przeważnie żyję, tata kupuje zawsze nowy zapach do samochodu, a mama cieszy się, że my się cieszymy z zakupów. W tym miesiący nie było inaczej. Emerytura, zakupy, pełna lodówka. Jednak odbyło coś, co wywróciło nasze życie do góry nogami. W zakupach, które zrobili rodzice znalazłam pewne urządzenie: białe, z wkładem w środku i bateriami.

Urządzenie to miało za zadanie wypuszczać co 30 min., na skutek ruchu zapach odświeżający powietrze w toalecie. Nasz nowy Brise wywołał niemałe zamieszanie w domu, po 5 minutach stając się częścią rodziny. Codzień rano to on wita mnie swoim radosnym "psssst", gdy wstaję i wlokę się do łazienki. Wcześniej, jakby na powitanie, mruga do mnie swoją żółtą diodą. O ile na początku jego obecności w łazience podskakiwałam ze strachu na każdy jego odgłos, tak teraz odpowiadam mu poprostu "dzień dobry". Tata początkowo przechodził stany przedzawałowe, jak nam się przyznał, gdy w nocy chodził siusiu, a obudzony Brise robił swoje "pssst".

Zdjęcie trochę nieadekwatne do notki, za co serdecznie przepraszam.

Praktyk c.d., dziewczęta w klasie II nie wiedzą, co to zatrzymanie na jedno i dwa tempa i jak wykonuje się rzut do kosza. Dzisiejsza klasa I pokazała swe umiejętności ćwiczenia na zaimprowizowanej równoważni, za co już ją uwielbiam.

Wczorajsza wizyta na ścianie i obecność pana Tadka zmusiła mnie znów do prowadzenia z ekspresami. Umierałam na tej ścianie, rekonwalescencja palca i piątkowy festiwal, a nie ścianka spowodowały rozstrój organizmu i od nowa musiałam nabierać wprawy. Ale jutro bulder, w piątek ściana ;]

Jeden z lepszyk kawałków tego musicalu:

METRO Wieża babel

Pochłaniam kolejne kartki książki Wojciechowskiej, Kukuczka już czeka.

Pani Martyno, ja bym się nie przyznawała, że ktoś za mnie nosił mój plecak...

biskents

Zabrze