cieszą puchę z niewiadomych powodów, zwłaszcza w kierunku tego co przeleciało mi koło nosa i czego ledwie zasmakowałam. staram się już niczego nie żałować, i chyba łatwiej mi się tak żyje... tym samym ograniczam wszystkie powody, dla których mogłabym do takowego stanu powrócić ;] jednocześnie towarzyszy mi ból nie do opanowania, wewnętrznie wyżerający. o tak, z skrajności w skrajność! a może dokonałam takiego wyboru, nawet się z nim pogodziłam, a jednocześnie nie potrafię z tym żyć? zwyczajnie niszczę siebie od środka.gratulacje, doszłam do tego drogą eliminacji i dedukcji! tak w sumie to bardzo żałosne. tak samo jak to, co kiedykolwiek czułam, a nawet to czego nie czułam, i czego nie będę czuć i w ogóle wszystko!

zdjęcie dla Mai, ona je lubi :-D