Oset zimową porą.

Dwa dni bez Niego to o dwa dni za długo. Już wczoraj brakowało mi Jego roześmianych oczu, policzków stworzonych do buziaków, Jego głosu, gdy opowiada mi o fizyce lub o komputerach. Uwielbiam tych kilka godzin spędzonych tylko z Nim. Wtedy cały pokój a ja razem z nim przesiąkam Jego zapachem, który rozgaszcza się na moim ciele jak bardzo dobry znajomy i siedzi aż do późnych godzin wieczornych. Lecz dzisiaj moje serce niecierpliwie bije skrzydłami o sztachety żeber, gdy tylko pomyślę o Nim. Uspokajam je jednym słowem jutro..

Ty, twój zapach, jesteś dla mnie jak narkotyk. Moja własna odmiana heroiny.

Soyka, Soyka i jeszcze raz Soyka.

Pozdrawiam.