każdy dzień wymaga od nas podejmowania decyzji - drobnych i wielkich. oczywiście - większość należy do tej pierwszej kategorii i nie poświęcamy im zwykle wiele uwagi. co ubiorę, wychodząc do pracy czy szkoły, co przygotuję sobie na śniadanie, jak powinnam/powinienem zorganizować sobie dzień pracy. takie wybory nie są skomplikowane i nie zaprzątają nam głowy na długo. nie przywiązujemy do nich wielkiej wagi, a przecież niepostrzeżenie właśnie te drobiazgi decydują o naszym losie, kształtują nasze życie.

niektórzy z nas cenią bardzo możliwość zdania się na ślepy los, by zanurzyć się w życiu jak w rzece i dać się unieść nurtowi. podziwiam.

często jednak musimy przyjąć zaistniałą sytuację taką, jak jest. musimy w pełni świadomie stanąć twarzą w twarz z poważnymi wyborami. decydujemy o edukacji, karierze, o swoim związku. nie jest to ani proste, ani czarno - białe.
są osoby, które cenią sobie możliwość decydowania. jest to dla nich wyzwanie i szansa na dokonanie wyboru zgodnego z przekonaniami, planami życiowymi. często walczą o tę szansę, kiedy jej nie otrzymują, czują się ograniczane i zniewolone. 'to moje życie, nie życzę sobie, aby ktoś za mnie decydował' - mówią. dla tych osób podejmowanie decyzji to ekscytująca przygoda.
inni wolą odsuwać decyzje w nieskończoność. brak im pewności siebie, przekonania, że coś od nich zależy i że są w stanie dobrze wybrać. czekają na moment, kiedy trzeba będzie już postanowić cokolwiek, albo potrzebują bodźca od osoby, której ufają.
jeszcze inni starają się zrzucić odpowiedzialność na osoby trzecie. pozostawiają decyzję rodzicom, przyjacielowi, małżonkowi... i nie zawsze daje im to zadowolenie. 'ty zdecyduj', ale potem:  'no tak, od razu wiedziałam/łem, że to się źle skończy!'.

cokolwiek byśmy nie postanowili, czeka nas potem zbieranie plonów - dobrych czy złych - decyzji. chcemy, żeby efekty były pozytywne i mimo przysłów o korzyściach uczenia się na błędach, wcale nie jest to zabawna perspektywa, kiedy dotyczy nas.

nie trzeba bać się podejmowania decyzji. to rzecz ludzka. wszak nikt z nas nie rodzi się z umiejętnością podejmowania decyzji. warto pamiętać, że podejmowanie decyzji to tak naprawdę techniczna umiejętność i można się jej - na całe szczęście - nauczyć.

etap pierwszy  - zdefiniowanie sytuacji:

jaka jest sytuacja, w której się znaleźliśmy? o co w tym wszystkim chodzi i jaki to naprawdę problem? musimy pamiętać, że złe zdefiniowanie problemu prowadzi do wyboru bezsensownych sposobów radzenia sobie z nim. a stąd tylko jeden krok do frustracji i zniechęcenia.
etap drugi  - co chcę osiągnąć?
jaki jest cel naszych działań? dobrze i ekonomicznie jeden wielki, ostateczny, cel podzielić na cele cząstkowe, łatwiejsze do osiągnięcia. w ten sposób określamy szczegółowo zakres naszych działań, terytorium, po którym będziemy się poruszać. być może czas pokaże, że musimy skoncentrować się na czymś innym, albo, że w głębi serca nie zależy nam już na tej sprawie tak bardzo jak kiedyś. bądźmy gotowi do rozsądnej zmiany celów.
etap trzeci - postawienie diagnozy sytuacji
na tym etapie staramy się znaleźć źródła dotychczasowych niepowodzeń. pomyślmy, co w tym momencie jest najistotniejsze. określmy też słabe punkty przeciwnika - a tym przeciwnikiem jest własna niemoc, trudne okoliczności, nieżyczliwa osoba.
etap czwarty - poszukiwanie alternatywnych sposobów rozwiązań
jedno rozwiązanie to złe rozwiązanie. konieczne jest gromadzenie informacji. urządźmy sobie małą prywatną burzę mózgów - wypiszmy wszystkie, nawet te najbardziej szalone pomysły rozwiązania problemu. może się okazać, że to co się wydawało absurdalne, jest po prostu nowatorskie.
etap piąty -  dokonanie wyboru
kiedy ocenimy już wszystkie możliwości, wybierzmy tę najbardziej sensowną. dokonajmy rachunku ewentualnych strat i zysków. pomyślmy o swoich zasobach, o kosztach dla naszej psychiki. jeżeli potrzebujemy wsparcia osób trzecich, zastanówmy się, na ile jest to realne, na ile możemy liczyć na tych ludzi i czy przypadkiem nie chcemy, aby to oni załatwili wszystko za nas.

wiele osób, które podejmują decyzje, poświęca tyle wysiłku temu procesowi, że często nie starcza im już energii na działanie, na wcielenie ich w życie.

tymczasem aktywność to jedyny sposób sprawdzenia, czy nasze wybory są słuszne.