krzyczymy w szale wściekłości

Nie pragnąłem przecież nic więcej, niż żyć tym, co samo chciało ze mnie się wydobyć. Czemuż było to tak bardzo trudne?

Właśnie nie wiem... Pisałeś to prawie sto lat temu i powiem Ci Bracie, że nie wiele się tu zmieniło. Sam wciąż zachodzę w głowę.

Moja to była sprawa uporać się z samym sobą i znaleźć własną drogę, a wywiązałem się z tego zadania źle, jak większość tych, których dobrze wychowano. Każdy człowiek przeżywa tę trudność. Dla przeciętnej natury jest to ów punkt życia, w którym wymagania własnego bytu wiodą najbardziej zaciekły spór z otaczającym światem, w którym stoczyć trzeba najbardziej zaciętą walkę o własną drogę naprzód.

Hermann! Posłuchaj, nie chcę żeby zabrzmiało to jak żart, jak jakaś kpina, tandentne spoufalanie z wielkim pisarzem.

ale widzisz, mam to samo! przyznam się, że nawet nie do końca rozumiem naturę otaczającego świata, z którym przyszło (mi i Tobie) się potykać. Wiesz, co tak naprawdę jest "światem"? co jest "mną"? jaka ma być ta walka, kosztem czego? i tysiące innych. pytań.

Hermann, jak dostrzec tę własną drogę?

Wiesz co, lubię Cię Bracie za to, że sam nigdy nie zanudzałeś nas wyświechtanymi "receptami życiowymi". Piszesz, "znajdź siebie", a za stron kilka piszesz jak to cholernie trudne jest. jeśli w ogóle możliwe.

krzyzymy w szale wściekłości i pokory

Ale OK, są Święta. Życzę wszystkim konsekwentnej walki o siebie i odważnego boju z otaczającym światem.

i życzę wszystkim szczerej wiary.

[i gustu muzycznego, chociaż ponoć niewiele mówi o tym jakim jesteś człowiekiem]

Lecz większość śpi nadal, przez sen się uśmiecha
A kto się zbudzi nie wierzy w przebudzenie
Krzyk w wytłumionych salach nie zna echa
Na rusztach łóżek milczy przerażenie

Dym coraz gęstszy obcy ktoś się wdziera
A my wciśnięci w najdalszy sali kąt
Tędy! -krzyczy - Niech was jasna cholera!
A my nie chcemy uciekać stąd!