Nawet najbardziej błahe zdarzenia z przeszłości, zdają się kłaść cieniem na całą resztę życia. Latami gromadzą się, aż w którymś momencie nadchodzi olśnienie - tych cieni jest tak wiele, że nie ma już w zasadzie żadnego wyboru; trzeba iść naprzód jedyną możliwą drogą, która przypisana była od urodzenia. Nie ma możliwości zmiany toru, trzeba poddać się, trzeba pogodzić się z faktem, że inaczej po prostu być nie mogło i nie może. Tak w każdym razie myślę czasami, choć z drugiej strony mam nadzieję, że nie ma w tym ani krzty prawdy...

--------------------

"Jak to obłędne i potworne wydawało się to wszystko! Czyż możliwe aby na jego dłoni, znakami, których sam nie potrafił odczytać, ale łatwymi do odcyfrowania dla kogoś innego, zapisano jakąś okropną tajemnicę grzechu, jakieś krwawe znamię zbrodni? Czyżby nie było żadnej ucieczki? Czyżbyśmy byli tylko szachowymi pionkami poruszanymi nieznaną siłą, które garncarz wedle kaprysu lepi z gliny honoru lub hańby? Jego rozum buntował się przeciw temu, ale lord czuł jednak, że zawisła nad nim jakaś tragedia i że nagle został wezwany do dźwignięci nieznośnego ciężaru. Aktorzy są tak szczęśliwi! Mogą wybierać, czy mają wystąpić w tragedii, czy komedii, czy cierpieć, czy się weselić, śmiać się, czy wylewać łzy. Mężczyźni i kobiety muszą najczęściej występować w rolach, do których nie mają kwalifikacji. Guildensternowie grają nam Hamleta, a Hamleci muszą błaznować jak Książe Hal. Świat jest sceną, na której idą źle obsadzone sztuki."

Oscar Fingal O'Flahertie Wills lord Wilde - "Zbrodnia Lorda Artura Savile (Studium obowiązkowości)", w przekładzie Marii Przymanowskiej. [zamiast zdjęcia szkic lewej dłoni Napoleona I z horoskopem. Szkicowała panna Lenormand]