"Though this be madness, yet there's method in't" - pisał Szekpsir w ulubionym moim jego dramacie, czyli tragicznej historii Hamleta, duńskiego księcia. Mógłbym sobie te słowa wziąć za życiowe motto. A skoro mowa o Hamlecie, to na dzisiaj drukuję wiersz Aleksandra Wata, napisany po spotkaniu we Francji z E.G. Craigiem - wielkim reformatorem angielskiego teatru - porównywalnym do naszego polskiego Wyspiańskiego.

------------------------------

Pęki goździków w cynowym dzbanku.
Za oknem, w parku, faunż to gra na flecie?
W dusznym pokoju półmrok zaranku.
Zakochani śpią. Na parapecie

kot mruczy: ptasia śni mu się hałastra.
Jak ptak budzi się Ona i z drżeniem
oko otwiera na alabastry,
okwefione jej włosów strumieniem.

Znalazła w nich swój wianek, z rzeki wyłowiony,
i Jego szuka ręki, by wziął ją w opiekę.
I znów się w sen pogrąża - jak w rzekę, jak w rzekę&

Wtem drzwi skrzypnęły z cicha. Ktoś wszedł. Zaskoczony
patrzy, oczom nie wierzy: mój syn - przy kobiecie!

i cofa się na palcach: "Hamlecie, Hamlecie".

Aleksander Wat - "Żart", dedykowany Edwardowi Gordonowi Craigowi. Na obrazie zaś Ofelia  John William Waterhouse.