Ot, wiersz. Ładny. W sam raz na ponury nastrój. [na zdjęciu kadr z filmowej adaptacji mojej ulubionej powieści Witkacego, "Pożegnanie jesieni", reż. Mariusz Treliński - którą to i powieść i film szczerze polecam.] (na marginesie; wiersz ten przeczytałem dzisiaj w "Faktach i mitach"; kupiłem tę, summa summarum szmatławą gazetę, w sumie przypadkiem, tak, jakby wiodło mnie przeczucie, że coś wartościowego w niej znajdę. . . )

-----------------------------------

Niech się wszystko odnowi, odmieni....
O jesieni, jesieni, jesieni .....
Niech się nocą do głębi przeźrocza
nowe gwiazdy urodzą czy stoczą,
niech się spełni, co się nie odstanie,
choćby krzywda, choćby ból bez miary,
niesłychane dla serca ofiary,
gniew czy miłość, życie czy skonanie,
niech się tylko coś prędko odmieni.
O jesieni!... jesieni! ... jesieni!

Ja chcę burzy, żeby we mnie z siłą
znowu serce gorzało i biło,
żeby życie uniosło mnie całą
i jak trzcinę w objęciu łamało!
Nie trzymajcie, nie wchodźcie mi w drogę
już się tyle rozprysło wędzideł ...
Ja chcę szczęścia i bólu, i skrzydeł
i tak dłużej nie mogę, nie mogę!
Niech się wszystko odnowi, odmieni! ...
O jesieni! ... jesieni! ... jesieni.

Kazimiera Iłłakowiczówna - "O jesieni, jesieni&"