Jeżeli ogólnie jestem manic-depresiv, to dzisiaj ewidentnie faza manii góruje. Mimo różnorakich przeciwności losu jutro jednak wyjeżdżam. Termin ostateczny i nieodwołalny.
Tymczasem, jako iż mamy wrzesień w pełni, a 70. lat temu wrzała wciąż jeszcze obrona (chwilowo tylko na jednym froncie) naszej ojczyzny, to wiersz na dzisiaj wojenny. Komunista i alkoholik (co nie odbiera uroku jego poezji) - kolejna odsłona Władysława Broniewskiego na moim photoblogu (pogrubiony fragment zawsze wywoływał we mnie dreszcz);

Ze spuszczoną głową powoli
idzie żołnierz z niemieckiej niewoli.

Dudnią drogi, ciągną obce wojska,
a nad nimi złota jesień polska.

Usiadł żołnierz pod brzozą u drogi,
opatruje obolałe nogi.

Jego pułk rozbili pod Rawą,
a on bił się, a on bił się krwawo,

szedł z bagnetem na czołgi żelazne,
ale przeszły, zdeptały na miazgę.

Pod Warszawą dał ostatni wystrzał,
potem szedł. Przez ruiny. Przez zgliszcza.

Jego dom podpalili Niemcy
A on nie ma broni, on się nie mści...

Hej! ty, brzozo, hej ty brzozo-płaczko,
smutno szumisz nad jego tułaczką,

opłakujesz i armię rozbitą
i złe losy, i Rzeczpospolitą...

Siedzi żołnierz ze spuszczoną głową,
zasłuchany w tę brzozową skargę,

bez broni, bez orła na czapce,
bezdomny na ziemi - matce.

Władysław Broniewski - "Żołnierz polski"