siódmy dzień dziesiątego miesiąca

Deszcz zaczarowany  białą  łzą  spada do  poduszki-sen...czy

jeszcze potrafię spać..? któż to wiedziec ma jesli sam pośród

trzech ścian z otwartymi oczyma skulony leżę...

czy  to   już   obsesja jeśli   tęsknota   mnie  zżera  a przecież

chwilę temu  ucałowałem Twoje słodkie usta i odprowadziłem

do domu który ..

ach

wierzysz w nasz własnym ,magiczny kąt, prawda[?]

Pierwszy raz siedzę tak przy Tobie nago, pisząc jak nam  dobrze  razem,   jak

rozpieszczasz mnie swym uwodzicielskim kolorem oczu , wprawiasz w drżenia

struny serca męższczyzny falują lekko wśród malinowego ogrodu Eden, czuję.

To takie proste a zajęło mi tyle czasu,

wystarczyło pokochać,  lecz najpierw zamknąć oczy i wyobrazić sobie szczęście

czym jest szczęscie...?

może kim? to ona..muzyka dla moich dłoni, balsam dla zmęczonych źrenic  gdy

spoglądać muszę w szare ulice  prowadzące zawsze do opustoszałych pokoi

ludzkich myśli....czyż mniej niebezpiecznie zapuścić korzenie w jej nader kruchym

i skromnym majestacie, tak..to też uczyniłem i z racji że czas mnie dzis nagli

dokończę kiedy indziej...

10             miesięcy   wspólnych  za  i   przeciw

300           zwilżonych ciał od szeptolotów dłoni

1000         dni i 300  nocy  myśląc  tylko o  niej

10 000      westchnień i wzruszeń, łez  pięknych

1000 000   prawdziwej    miłości  i    pocałunków

artemis, 24 lata

Bielsko-Biała