98.

Wały

Nastała u mnie dieta, zamiłowanie do serialu Dr House, piosenki The Phantom Of The Opera Nightwisha i dziwna rozpacz.

Zrobiło się nareszcie ciepło, więc zakładam glany i już normalnie bez kuli i bandaży wychodzę z domu aby powitać wiosnę.

Słońce nawala mi w oczy albo w plecy tak, że rozpinam płaszcz/kurtkę, ściągam to.

Wszystko pięknie ładnie gdyby nie para tu, para tam, a ja sama. Znowu. Cały czas.

Wkurza mnie, że wsiadają zanim wysiądę, że usiądzie obok mnie śmierdzący facet w autobusie, potrąci staruszka, wyzwie, bo nie ustąpiłam miejsca.

"Może numerek dwudziesty, Ania, chodź do tablicy obliczyć mole" też mnie wkurwia i demotywuje.

I ogarnięcie wychowawczyni w zwiazku z poniedziałkowym występem.

Dobija mnie wszystko, rozwala na czynniki pierwsze, bo brakuje mi tego jednego...

Serduszko moje płacze.

Mam obrzydzenie do jedzenia.

Andy Britton - Little things  i nic więcej nie mówię.