na przekór stabilności

zachwiana osobowość reprezentująca majaczące chwile

niestabilności umysłowej ogarniętej w całkiem świadomym umyśle

bez powietrza dławiąca się sentymentami poległymi na polu walki

przeszyta strzałą przepotężnej klęski którą bawi się 

śmierć nikczemna oddalona od nas ledwo o oddechu długość

smakiem krwi dzisiaj bawić się nam zakazano

przekleństw głuchych w oczach inteligencji nie usłyszę

nie ma sensu biec przez tumany kurzu walące w twarz

dzikością zaraźliwej niezmienności wkradającej się do mojego łóżka

na przekór stabilności wychylam czoła pot

nie powstrzymają mnie bieguny polarne księżyca mrok

walcząc gdy umysł silny a słabe ciało ledwo dycha

ostatnim tchnieniem miecza przeszyję bezradność

na przekór staną lenistwo i płuc moich słabość

na przekór 

per aspera ad astra