rak

krystalicznie czysty obraz zatkanych smogiem

dni które nigdy nie odejdą w niepamięć której

nie staram się nawet pielęgnować z każdym kolejnym 

dymem odpływa dzień płonących gwiazd pośród

których ja miałem świecić blaskiem tysiąca twarzy

zamazanych pustym oddechem śmierdzącym sadzą

wypaloną w naszych głowach jak brazylijskie lasy

pójdziemy na ścięcie papierowymi toporami zadźgani

przebici bezużytecznym słowem którego dziś wydobyć z siebie

nie mogę i nie chcę wciąż myśleć czy kocham

czy to tylko bólu dreszcze a w środku rak

krzyczy i zwija się i chce więcej

krystalicznie czysty zgon w trumnie przećpanej smogiem