kealing

szpitalne drzwi otwarte rozprutym brzuchem

ślepotą uszu zarażone kulami pistoletów

strzelających głucho unoszę samego siebie

w przestrzeniach zamkniętych na kłódkę

nie znajdziesz tu nadziei ani spokoju

namacalną chorobą są moje znikające słowa

przenoszące się na mnie nieuleczalnie chorą

drogą którą przebyłem sekundami które daremnie przetrawiłem

nie zyskując ani metra nie zbliżając się do sedna

sprawy używając metafor nieuleczalnie chorych

bezlitosnych katujących moją własną osobowość 

spadającą w głąb pustej studni którą jest moja nadzieja

nie odnajduję sensów w tym kim jestem

nie szukam zatopionych skarbów pośród ludzkiej głupoty

błądzę po omacku szukając odpowiednich kluczy do drzwi które sam sobie zamknąłem

nie odnajduję życia w tym kim jestem

nie szukam leku na chorobę którą dano mi od urodzenia

a gdy umierać będę na raka myśli

wierszem pożegnam tych

którzy na mój cmentarz przyszli