czas ukuty

Kliknij dwa razy w pole notki, aby edytować

nadchodzi czas pokuty

dotykając zamazanych plam odbijających się dni

księżycowych rozterek kwaśnego dzeszczu

problemów niczym gordyjski węzeł zaplątanych

na ścieżkach którymi podążam

zagubiłem się

pośród słów tłumu nieinteligentnych rozważań krwawiących

bólem dnia dzisiejszego klęczę

podparty sensem wartości nieokiełznanych porażek

wichrów smutnych wrażeń zamkniętych

w pudełku które łańcuchem przymocowane

do mojego serca biegnącego po promyki łzami posłane

bulgoczących ironii słownie na papier przelanych

nie opuszczę myśli Twoich

niech przygniotą Cię ciężarem

agent zapomnienia na zimowych falach słabości

uśmiechów szczęścia wiary radości

życzę sercom kruchym

które nigdy nie poczuły katuszy miłości