=(

To najgorsze uczucie pod słońcem, gdy stoisz pod dzwiami i słyszysz jak ON strasznie krzyczy, tak krzyczy jak jeszcze nigdy nie krzyczał. To było najgorsze 20 minut mojego życia stałam tam i nic nie mogłam zrobić. Bo niestety trafiliśmy do szpitala, i mojemu małemu skarbowi zakładali ten nieszczęsny wenflon, i nie mogli się nigdzie wkuć, 4 pokute miejsca, i dopiero w główce się udało. Tak strasznie płakał, a ja stojąc pod gabinetem zabiegowym płakałam razem z nim.. Na szczęscie teraz już wszystko wraca do normy, antybiotyki na zapalenie przewodu moczowego zaczęły działać, żóltaczka fizjologiczna systematycznie schodzi, pępuszek dobrze się goi, no i Jasiu przybiera na wadzę. Najgorsze jednak to że czeka nas jeszcze 5 dni w szpitalu, ale przetrwaliśmy już 5 więc kolejne 5 też wytrzymamy. Oby tylko wszystko było dobrze.. 

Jestem teraz w domu a Tatuś siedzi z Jasiem, bo przy dziecku może być tylko jedna osoba, więc ja tam nocuje i siedzę rano i wieczorem, a Misia w ciągu dnia. Ogólnie jestem strasznie zmęczona, i narazie nie wiem jeszcze w jaki sposób uda mi się skonczyć dwa kierunki studiów, ale nie to teraz się liczy. Ważne by malutki wrócił szybko do zdrowia, i by nasza wizyta w Wojewódzki Szpitalu Dziecięcym nigdy więcej się nie powtórzyła. Zdjęcie zrobione telefonem, więc kiepska jakoś, ale i tak jest sweet..

Kocham Was moi Panowe.. NAJMOCNIEJ NA ŚWIECIE..

agakedziorek

Olsztyn