Nie mogę znieść tej świadomości, że zaczął układać sobie życie, BEZE MNIE ! Pewnie zajebiście sobie radzi. Wcześniej nie dopuszczałam do siebie takich myśli. W duchu mu współczułam. A teraz wychodzi na to, że jednak nie jest tak źle. Od dziś mam taką paraliżującą pewność, że on chce sobie ułozyć życie, z INNĄ ! Może gdzieś podświadomie wiedziałam, że takie coś kiedyś nastąpi, ale nie myślałam, że tak szybko. I, że się o tym dowiem. Teraz mam wszystko czarne na białym, mam dowody !

Myślałam, że już nie jest mnie w stanie złamać, sparwić przykrość, zaboleć. Jeśli chodzi o sparwy z Nim związane.

A zabolało... bardzo.

Czasami chcę sobie postanowić ' Dosyć płakania z Jego powodu ', ' Dosyć łez przez Niego wylanych '. No ale kurcze przychodzi taki moment, że wszystko wewnątrz mnie się rozpada.

Zrobił poważny krok, w kierunku swojego 'szczęścia' i 'miłości'. Realizuje swój plan, a ja nie jestem Jego częścią. Bezpowrotnie stałam się Jego przeszłością.

Nas już nigdy nie będzie.

A ja nadal nie potrafię się z tym pogodzić. Nie wierzę w Jego argumentację. Szukam racjonalnego powodu. Złe określenie. W tym przypadku nic nie było racjonalne. Po prostu szukam parwdy, której nigdy nie poznam.