każdy krok niesie pokój.

Czasem chciałam coś napisać, ale na chuj mi do tego obrazek. Więc nic nie pisałam już jakiś tam czas.  Jestem Effy. I teraz to jest dla mnie ważne. Dlatego nie będę tu taka sobie wylewna, bo i nie wypada. a także już sie nie oplaca. Pamięci mi nikt póki co jeszcze nie odebrał. Czuję się jakbym grała w jakimś jebanej sztuce kurwa na żywo, zapomniałam tekstu i improwizuje. Zmysły tak, zmysły wszystkie decydują o nadejściu końca gry. W końcu się schodzi ze sceny i obserwuję to co zdążyło się zepsuć z bezpiecznej perspektywy.  Ale niektórzy wciąż chcą działać. ja też. Wyruszę na poszukiwanie nowego teatru.

a i jeszcze. moje nowe motto życiowe.  Nie ma, że boli !